Pies Przyjaciel - Blog O Psach - PiesPrzyjaciel.Com

Określenia wieku u psa m.in. dokonuje się po oględzinach stanu  ich uzębienia oraz ilości siwych włosów na głowie. U psów w okresie ok. 7 lat uwidaczniają się starcia na kłach oraz siekaczach, natomiast w wieku 10-12 lat następuje ich wypadanie.

Według Kazimierza Ściesińskiego zestawienie porównawcze wieku psa w stosunku do człowieka przedstawia się następująco: 

pies           człowiek
 *6 m-cy - 10 lat
 *10 m-cy - 14 lat
 *12 m-cy - 15 lat
 *18 m-cy - 20 lat
 *2 lata - 24 lata
 *3 lata - 28 lat
 *4 lata - 32 lata
 *5 lat - 36 lat
 *6 lat - 40 lat
 *7 lat - 44 lata
 *8 lat - 48 lat
 *9 lat - 52 lata
 *10 lat - 56 lat
 *11 lat - 60 lat
 *12 lat - 64 lata
 *13 lat - 68 lat
 *14 lat - 72 lata
 *15 lat - 76 lat  

Niemiecki uczony H. G. Niemandem podaje bardziej ogólne porównanie wieku psa z człowiekiem. Pierwszy rok życia psa w przełożeniu na życie człowieka to 14 lat. Drugi rok życia psa to 7 lat życia człowieka - czyli 2 letni pies to odpowiednik wiekowo 21 latka, a każdy następny rok życia psa stanowi 5 lat życia człowieka.

Źródło: http://www.psyimy.pl/

W roku 1758, szwedzki uczony Krol Linneusz opisał naukowo psa. Nadał mu nazwę Canis familiaris Linnaeus. W tej samej pracy Linneusz opisał również wilka, nadając mu nazwę Canis lupus. W momencie, gdy uzgodniono, że pies prawdopodobnie pochodzi od wilka, nazwę systematyczną, czyli naukową zmieniono (zgodnie z zasadami nomenklatury zoologicznej) na Canis lupus f. familiaris. Jednak nazwą, która ugruntowała się powszechnie, była ta nadana pierwotnie przez Linneusza psu, czyli Canis familiaris. W związku z tym w 2003 r. Międzynarodowa Komisja Nomenklatury Zoologicznej dopuściła stosowanie obydwu nazw jako poprawnych nazw naukowych. Zarówno Canis familiaris, jak i Canis lupus familiaris są poprawnymi nazwami systematycznymi psa domowego. Jednak w odniesieniu do drugiej nazwy trzeba pamiętać, że w drodze wyjątku nie jest to trynominalna nazwa podgatunku lecz uproszczony zapis nazwy formy udomowionej Canis lupus f. familiaris. W takim razie pies domowy nie jest podgatunkiem wilka.

Budowa:
 - wysokość w kłębie waha się od ok. 25 cm do nawet ok. 1 metra
 - masa ciała psów występuje w granicach od 1 kg do ok. 90 kg
 - głowa: może mieć kształt okrągły, wydłużony lub kwadratowy
 - uszy: w zależności od rasy mogą być obwisłe, długie, stojące, krótkie, łamane
 - ogon: może być długi, krótki, z chorągwią lub zakręcony, noszony na grzbiecie.

Umaszczenie:
 - jednobarwne: czarne, kremowe, białe , czerwone, niebieskoszare, złoty, rude, żółte czy brązowe
 - wielobarwne: dwubarwne (black and tan), trójbarwne, nakrapiane, łaciate, dereszowate, pręgowane, podpalane.

Szata: krótka, długa, szorstka, z podszerstkiem lub bez. Występują także psy zupełnie nieowłosione.

PIES DOMOWY - Canis lupus f. familiaris syn. Canis familiaris, Canis lupus familiaris – udomowiony przez człowieka ssak mięsożerny. Prawdopodobnie pochodzi od wilków, a dokładnie od wilka szarego. Jednak trzeba pamiętać, że pies domowy nie jest podgatunkiem wilka. Około 12 tys. lat temu, część populacji wilków, zaczęła zbliżać się do siedzib ludzkich, rozpoczynając tym samym okres oswajania go przez człowieka. Przodkami psów domowych były formy psów, które są nam znane ze szczątków kostnych z różnych okresów paleolitu. Udomowienie miało miejsce mniej więcej, jednocześnie w różnych ośrodkach, głównie w pd.-wsch. Azji i Afryce. Następnie, już wraz z człowiekiem, pies przedostał się do Indii, Chin, Australii, na Sumatrę, Jawę oraz do Europy i Ameryki Północnej. Z psem domowym krzyżowały się kojoty i szakale.

Lecz pies jest nie tylko pierwszym udomowionym przez człowieka zwierzakiem, ale i prawdziwym przyjacielem. W okresie około 10 tysięcy lat wspólnych losów wykształciły się typy psów o różnych cechach fizycznych i psychicznych. Mamy zatem psy obronne, bojowe, podwórzowe, pasterskie, myśliwskie, pociągowe i psy… pokojowe. Psy bardzo często były wiernymi towarzyszami człowieka, jego pomocnikami lub tylko maskotkami.